หายไปนาน..มีเรื่องมาเล่า
วันศุกร์ที่ผ่านมา ไปเจอพี่*ที่มาประชุมที่ปักกิ่ง
รถติดมากมาย...จนไม่รู้ว่าจะถึงโรงแรมที่พี่*อยู่กี่โมง
ระหว่างที่นั่งอยู่ในแท๊กซี่แบบเซ็งๆ
อยู่ๆ ก็หันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง
เห็นต้นไม้หน้าตาคุ้นๆ กิ่งปลิวลู่ไปตามลม...
มาอยู่ในเมืองที่ต้นหลิวเยอะแยะอย่างนี้
เลยได้มองเพลินๆฆ่าเวลาไปด้วย
กิ่งต้นหลิวอ่อนไหวไปตามลม
แต่ลำต้นกลับตั้งตรงไม่ไหวไปตามกิ่งไม้ด้วย
ฉันนั่งมองลมพัดกิ่งไม้ไป
แล้วก็คิดถึงเรื่องที่ผ่านมาไปด้วย
- - - - - - - - - - - - - -
สองสามอาทิตย์ที่ผ่านมา มืเรื่องเกิดขึ้นเยอะแยะไปหมด
ทั้งเรื่องรูมเมทบย้ายเข้ามาใหม่ เรื่องเรียน และเรื่องจิปาถะ
โดยเฉพาะเลิกกับสตีเว่นไปเมื่อครึ่งเดือนกว่าๆที่ผ่านมา
ทำให้เสียศูนย์ไปพอสมควร
ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่ามันต้องเกิดขึ้นแน่ๆ
แต่ก็ยังเศร้าอยู่......ร้องไห้ไปวันนึงเต็มๆ
ก่อนที่จะโดนเพื่อนลากออกไปเฮาส์ปาร์ตี้สองอาทิตย์ติด
ที่ฉันไม่ฟูมฟาย ไม่เศร้าไปมากกว่านั้น
จริงๆแล้วก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะอะไร
อาจจะเป็นเพราะว่าเราไม่ได้เลิกกันแบบแย่ๆด้วยมั้ง
ออกจะตรงกันข้ามด้วยซ้ำไป
แต่ว่าหลังจากวันนั้นแล้ว ก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย
ทั้งๆที่เห็นเค้าออนไลน์ อยากจะกดโทรศัพท์ไปหา
แต่ก็ทำไม่ได้แล้ว
- - - - - - - - - - - - - - - - - - -
ทั้งๆที่ก่อนที่จะเลิกกัน ความรู้สึกมันปนกันไปหมด
เลยมีความคิดแปลกๆเข้ามาในหัวมากมาย
แต่เอาเข้าจริงแล้วก็ทำไม่ได้อยู่ดี
จนถึงตอนนี้ ฉันเป็นโสดอีกรอบนึงแล้ว
แต่ก็ยังคิดถึงสตีเว่นอยู่ดี
ตอนนี้ฉันเองคงยังต้องเลี่ยงที่จะไม่ไปที่ที่คิดว่า
เค้าจะไป หรือที่ที่จะเจอเค้าอยู่
เพราะว่าเจอหน้าเค้าแล้ว ฉันไม่รู้จะทำยังไง
จะยิ้ม จะคุยด้วย หรือจะวิ่งหนีดี
ซึ่งมันก็ยากที่จะไปไหนแล้วไม่เจอคนที่รู้จักเค้า
แล้วจะทำยังไงดีล่ะ จะทำยังไงดี
- - - - - - - - - - - - - - - - -
. . . . . . . . . . . . . . . . .
รถเคลื่อนแล้ว.....ไม่ถึงสิบนาทีต่อมา
ก็ถึงโรงแรมที่พี่*อยู่
ฉันทบทวนความรู้สึกตัวเองช้าๆ
ก่อนที่จะกดลิฟต์ขึ้นไปชั้นที่พี่*อยู่
ฉันเคาะประตูห้องเบาๆ.......
พี่*เปิดประตูออกมา. . . . . . . .
สามปีผ่านไป ใจฉันไม่เต้นอีกแล้ว
- - - - - - - - - - - - -
วันเสาร์เช้า ฉันเดินออกจากโรงแรม
รู้สึกเหมือนได้ปลดอะไรออกจากไหล่
หลังจากที่แบกมันไว้ตั้งสี่ห้าปี
นึกถึงคำพูดของเมลลิซ่าเมื่อวันก่อนว่า
ถ้าอยากได้จริงๆ ต้องทำทุกทางที่จะเอามาให้ได้สิ
ในที่สุดฉันก็รู้แล้วว่าทำไมฉันถึงไม่คว้าพี่*ไว้เมื่อตอนนั้น
แล้วมันก็จบจริงๆซะที
- - - - - - - - - - - - - - - - -
ถ้าอยากได้จริงๆ ต้องทำทุกอย่างที่จะคว้าเอาไว้สิ
ถ้าทำเต็มที่แล้ว ไม่ได้ ก็คือไม่ได้ แต่ก็ดีกว่าไม่ได้ทำเลย
. . . . . . .
ฉันคิดว่าฉันทำทุกอย่างเท่าที่ฉันคิดว่าทำได้แล้ว
แบการ์ดออกมาตั้งแต่แรกให้เค้าอ่านออกหมดแต่แรก
เพื่อจะได้ไม่ต้องเล่นเกมส์กันให้เหนื่อย
และหวังว่าเค้าจะเป็นคนที่ใช่
แต่ตบมือข้างเดียว มันไม่ทีทางดังไปได้หรอก
ของที่ไม่ใช่ของเรา ก็ไม่มีทางเป็นของเรา
สตีเว่นกับฉันก็เหมือนกัน
- - - - - - - - - - - - - - -
Sometimes I wonder why
when two people who used to be so closed
can become almost strangers in a snap seconds..
it is very cold.....
and it is very sad....
willowtree
29 มี.ค. 2552 เวลา 09:59 น.
